Harry van der Raad en zijn passie voor pedalen

Beetsterzwaag - Wereldfietser Harry van der Raad (70) is al 50 jaar toerfietser. Op 10 januari vertelt hij vanaf 20.00 uur in de Ronald McDonald Hoeve in Beetsterzwaag over zijn passie voor pedalen. Japke Weij sprak met hem.

Die passie voor pedalen begon al in 1968, toen hij als 20 jarige per toeval in contact kwam met de plaatselijke toerfietsclub. Hij werd uitgenodigd eens een keertje mee te gaan en dat leek hem wel wat. Hij verwachtte op deze manier af te komen van zijn minderwaardigheidscomplex. Dit werd het begin van een ware passie.

Arbeidersnest

Van der Raad is in 1948 als jongste van 9 kinderen geboren en getogen in het Noord-Hollandse Vogelenzang. Een warm rooms-katholiek arbeidersnest, waar de basis lag van deze bijna obsessieve hobby. Zijn tweelingbroer was ook een fietser, maar die ging de wielrennerij in. Het fietsen en het sportieve zit dus in de genen van het gezin. Ze hebben een zeer hechte familieband en eens per jaar organiseren ze nog steeds een gezamenlijk sportdag.

Zijn eerste reis was naar Beiroet, een georganiseerde reis waarvoor hij zich op kon geven via de voorzitter van de plaatselijke toerclub. Er waren nog maar een paar plekjes vrij. Hij deed dit meteen en zag later wel hoe hij dit voor elkaar kon krijgen qua kosten en dergelijke. En dat lukte. Het was een reis van 21 dagen, waarbij iedere dag 230 km werd gefietst.

Mijn ding

,,In de pers werd enorm geklaagd over de slechte organisatie van deze reis, te weinig eten en rustmomenten, slapen op veldbedjes enzovoort. Ik wist niet beter, het was mijn eerste reis, maar vanaf dat moment besefte ik: dit is echt mijn ding. Het is de natuur, het gevoel van vrijheid, de stilte en ook de cultuur. De verlaten dorpjes waar geen toeristen komen. En in een tentje voel ik me het meest op mijn gemak, een hotel is niets voor mij’’

Omdat Harry twee linkerhanden had, zorgde zijn vader ervoor dat hij naar de mulo mocht, wat toen niet gebruikelijk was voor arbeiderskinderen. Hij deed vervolgens een opleiding in de zorg en werkte een tijd als verpleegkundige en later in het onderwijs als hoofd opleiding. Hij trouwde en kreeg twee kinderen. „In deze periode was ik zo’n 15 jaar zogenaamd fietsloos. Ik stopte met het maken van tochten tot 1999. Vanaf 2000 pakte ik langzaamaan de draad weer op, maar nog niet zo intensief als ik sinds mijn pensioen doe.’’

8 februari 2011

,,Een datum die ik nooit zal vergeten is 8 februari 2011. Op het werk ging het niet meer zo geweldig, ik merkte dat er een houdbaarheidsdatum is. Ik zou mijn medewerkers hiervan op de hoogte moeten brengen en dat maakte me behoorlijk nerveus. Het toeval wilde dat ik de avond daarvoor een video zag over een reis door de Andes. Ik wist meteen, dit wil ik en ik wil stoppen met dit werk. Ik ben met mijn toenmalige baas gaan overleggen. We zijn overeengekomen dat ik na terugkeer van de reis ander werk zou krijgen tot mijn vervroegd pensioen. Op diezelfde datum ben ik meteen ook gestopt met roken.’’

Van alle tochten heeft die door het Andesgebergte in 2012 de meeste indruk op hem gemaakt. Dit vanwege de overweldigende natuur en de kleine dorpjes met autochtone bevolking, die heel basic leeft en toch gelukkig is. ,,De reis duurt 5 maanden en vergt een enorme mentale veerkracht. Hiermee bedoel ik heel praktisch het feit dat je iedere dag vroeg op moet, de tent moet opzetten, de boel inpakken en voor je eten moet zorgen. Met name Patagonië is berucht vanwege de enorme winden, regen en kou. Je moet erop verdacht zijn dat je zo opzij kan worden geblazen. Heel gevaarlijk.’’

Schrik

„Omdat mijn tweelingbroer problemen had met zijn hart en het meer voorkomt in mijn familie, leek het mij verstandig me ook door een cardioloog te laten onderzoeken voordat ik naar de Andes zou gaan. Op de foto bleek dat een belangrijke ader grotendeels dichtgeslibd was en dat ik zeker problemen zou krijgen als ik het niet rustiger aan zou doen. Hier had ik niet op gerekend. Het was nog niet zo erg dat ik gedotterd of gekatheteriseerd moest worden.’’

,,Van de cardioloog mocht ik uiteindelijk toch op reis gaan, op voorwaarde dat ik het rustig aan zou doen zodra ik niet meer in staat was om te fluiten. Hier houd ik me aan en vervolgens heb ik nog wel zo’n 100.000 km gefietst. Ik kan wel merken dat ik ouder word en me moet aanpassen. Dat betekent meer slapen, vaker rustpauzes in lassen, wat kortere afstanden doen en vooral afzien van de vele excursies. We hebben veel zwakke knieën, in de familie maar fietsen is dan juist heel goed. Voor de rest voel ik me kerngezond.”

Kosten

Een reis kost behoorlijk wat geld, reden waarom Harry van der Raad op dit moment heel klein behuisd is en altijd aan het sparen. „Er wordt wel eens gezegd over fietsfanaten dat hun fietsuitrusting er beter uit ziet dan hun kleding. De fiets moet een allround type zijn en alle bagage kunnen dragen. Zo moet ook de tent de extreme weersomstandigheden kunnen doorstaan. In de huidige tent heb ik 300 nachten geslapen en die is nu toe aan vervanging. Gelukkig kan ik een tweedehands tent overnemen.” Hij heeft het geluk dat zijn oudste broer heel erg trots op hem is, het hem gunt en hem daarom geld wil lenen. ..We hebben dat wel goed geregeld hoor, alles staat zwart op wit.”

Geen spijt.

„De lezingen die ik geef gaan over keuzes maken, dit is ook de rode draad in mijn leven. Zelf heb ik nooit spijt gehad van de keuzes die ik heb gemaakt. Of het nu gaat om het fietsen, mijn werk, de scheiding of de reizen, het maakt niet uit. Volgens mij is het maken van keuzes in het leven gemakkelijker met het hebben van een passie. Immers de passie bepaalt die keuze. Mijn motto is het credo van Bike Dreams: „Life is not the dreams you have, but de dreams you realize.”

Reisgenoten

„De reizen binnen Europa heb ik meestal alleen gedaan. Buiten Europa doe ik dat uit veiligheidsoverwegingen niet alleen. Bij de keuze van een reisgenoot is van belang dat hij of zij een goede conditie moet hebben en bovendien mentaal veerkrachtig moet zijn. Heel belangrijk is van te voren goede afspraken maken. Met mijn zwager durfde ik het wel aan om zeven weken op pad te gaan. Vaak doe je ook wel reisgenoten op tijdens de vele bijeenkomsten en reünies.’’

Sinds drie jaar woont Harry in Beetsterzwaag. In 2008 is hij gescheiden en hij heeft nu een lat-relatie met Fryda, die in Gorredijk woont. „Dit is nog het meest geschikt, want je bent heel veel weg en financieel ben je ook zelfstandig. Wel gaan we ieder jaar samen twee weken op vakantie met de fiets.” Zijn kinderen wonen in Amsterdam en Zeeland. Voor zijn kleinkinderen is hij niet de opa die structureel komt oppassen, zoals veel leeftijdgenoten doen. Voor 2019 en 2020 heeft Van der Raad alweer reizen geboekt, Italië en Mongolië.

Lezing

Op 10 januari 2019 geeft Harry Van der Raad een lezing in de Ronald McDonald Hoeve, Helomareed 2 in Beetsterzwaag. Entree 7,50 euro. Inloop 19.30 uur, start lezing 20.00 uur. In de pauze en na afloop is gelegenheid om Van der Raad te vragen naar tips en te kijken naar wat hij meeneemt op zijn reizen. Natuurlijk ontbreekt zijn fiets en zijn tentje deze avond niet: zijn twee onafscheidelijke vrienden.

De entree zal geheel ten goede komen ten behoeve van het team De Hoeve Hazen van de Ronald McDonald Hoeve. Dit team doet 22 en 23 juni 2019 mee aan de HomeRide. De HomeRide is een sponsorwielertocht van het Ronald McDonald Kinderfonds, een wielertocht van 500 kilometer dwars door Nederland en dat in 24 uur.

De fietsenzaak van René Schroor in Beetsterzwaag legt voor iedere bezoeker aan de lezing 2,50 euro bij. Tevens ontvangt iedere bezoeker een kleine verrassing. Thee en koffie deze avond is gratis.

Maximaal aantal bij de lezing is 80 personen. Aanmelden kan bij via Cycle Centro (lijst in de winkel of per info@cycle-centro.nl), Ronald McDonald Hoeve (lijst in de vrijwilligersruimte of info@ronaldmcdonaldhoeve.nl) of per e-mail naar hj.vander.raad@quicknet.nl. Betalen kan bij binnenkomst op de avond zelf.

Zie verder: www.harryvanderraad.nl