Nyk de Vries nieuwe Dichter van Fryslân

Nyk de Vries wordt de nieuwe Dichter van Fryslân. Hij is de opvolger van Eeltsje Hettinga, die deze functie de afgelopen twee jaar bekleedde.

Nyk de Vries (1971) werd geboren in Noardburgum, studeerde in Groningen en woont en werkt tegenwoordig in Amsterdam. Hij schrijft proza en poëzie en publiceerde al verscheidene boeken. Voor zijn roman Renger , in 2016 verschenen in het Fries en het Nederlands, kreeg hij de Piter Jellespriis en werd hij genomineerd voor de Gysbert Japicxpriis.

De Vries is ook muzikant: hij was zanger van de band The Amp en speelde lange tijd gitaar en drums in The Negroes, de begeleidingsband van Meindert Talma. Hij treedt geregeld in binnen- en buitenland op met zijn literaire werk, waarbij hij zelf ook wel muziek maakt.

Als Dichter van Fryslân schrijft De Vries zes tot tien gedichten per jaar, geïnspireerd op gebeurtenissen in de provincie of daarbuiten. Deze gedichten worden onder andere in de Leeuwarder Courant (en op de bijbehorende website) gepubliceerd. Daarnaast is hij ‘poëtisch ambassadeur’.

Nyk de Vries is uitgekozen door een adviescommissie, bestaand uit Michelle Samba, Job Degenaar en scheidend Dichter van Fryslân Eeltsje Hettinga. Deze positie is een initiatief van de provincie, om aandacht te genereren voor poëzie, en wordt uitgevoerd door de Afûk.

Hierbij het eerste gedicht van Nyk de Vries in zijn nieuwe functie.

Dit is hoe’t it begjint. Dû komst thús en bliuwst stean by it oanrjocht. It is oer tolven. It hûs is kalm,mar dû bist it net.

Wat dyn buorfrou rôp, oan ‘e ein fan ‘e jûn, datwie ôfwaaid praat. Dû seist der wat fan, mar deoaren foelen har by.

It sint dy net. It wynt dy yn ‘e holle om. Minskenbinne sa wis. Se meie sa graach prate. Dû lûkstin kastke iepen en rikst omheech.

Gelokkich is der in heale sek Croky.

*

De pûde is samar leech. En opnij fretst dyself op.Dû stapst op bêd, hearst it fertroude snoarkjenneist dy, mar it helpt neat.

De monolooch giet troch. Dû sikest om wurdenom werom te slaan, mar in helder ferhaal wol it netwurde. Bist de ienling dy’tst froeger ek al wiest.

In ploech is prachtich as der wat te laitsjen falt.Hoe graach praatst net oer ús Friezen. Mar dynsympaty foar de underdog is gjin tafal.

Bist it ommers self, as it tsjinsit.

*

Dû leist thús, mar fol thúsleaze gefoelens. Dûhearst it waaien en dan ynienen – miskien moatstpisje – stapst derút.

Sûnder datst der erch yn hast bist al wat rêstiger.Minsken binne sa wis. Dû moatst der even omgnize. En dan sjit dy wat yn ‘t sin, in regel,in pear wurden.

It is genôch. It kriget al foarm. Ast it fange kinstbist al in hiel ein. Dû rikst fansiden en pakstâlderwets in pinne.

Dat is hoe’t it begjint.