Fietselfstedentocht door Drachtster fietsdames

Drachten - De buurtsportcoaches van sportbedrijf Drachten Lotte en Irma hebben maandag, Tweede Pinksterdag, op een tandem meegedaan aan de Fietselfstedentocht. Hieronder het verslag van de twee sporters.

„Bisto der wol klear foar? Of houden jullie er rekening mee dat je de finish niet haalt?” Dan keken we elkaar aan: echt niet. Dit gaan we doen, op de tandem, op karakter.

Aan deze 235 km lange toertocht doen zo'n 15000 fietsers mee in diverse categorieën. Je hebt de snelle wedstrijd rijders, de echte toerfietsers, deelnemers op klompen en met kratjes bier en dan heb je ons, Lotte en Irma, de buurtsportcoaches van sportbedrijf Drachten.

In onze fietstassen zat eten voor een hele week en een muziekbox. Luidkeels zingend begonnen we om 8.00 uur aan onze tocht. Onderweg hadden we veel bekijks en dat vonden we maar wat mooi. Menigeen vroeg zich af wie van ons de begeleider was. Door onze late starttijd hadden we weinig steun van andere fietsers. Toen ook de snelle racefietsers ons voorbij waren, fietsten we met een handjevol fanatiekelingen ver achter de massa aan. Met enorme wind tegen waren de eerste 65 km ontzettend zwaar. Dit hadden we wellicht ook wel wat onderschat, maar wat was het afzien. Keihard trappen en nauwelijks vooruitgang boeken.

Het fietsen in een groep was hier niet verkeerd geweest. Vooral het stukje op de zeedijk was slopend, hier liepen we dan ook flink wat achterstand op. Na hard ploeteren kwamen we in Holwerd aan, waar de stempelpost al was opgeruimd. Gelukkig wisten we toch nog een stempel te bemachtigen, dit was op het nippertje! Wat waren we blij toen we eindelijk voor de wind fietsten. De achterstand werd ingehaald en zodoende kwamen we zelfs op tijd in Dokkum aan. Het was maar goed dat er geen flitspalen stonden. Nu moesten we doorzetten en alles geven

Ondanks dat we voor de wind gingen, ging het ons niet voor de wind. Lotte kreeg onderweg enorme rugklachten. Het lukte de toeschouwers niet om ons naar de finish te juichen. Net voor Leeuwarden zat ons avontuur er op en zijn we opgepikt door het Rode Kruis. Beide met tranen in de ogen, was het niet van de pijn, dan wel van de teleurstelling. Grote kans dat we het volgend jaar gewoon weer proberen. Want ondanks de grote teleurstelling was het desalniettemin een machtig mooi avontuur.

Tekst: Irma van Erp