Woongemeenschap De Merelhof viert zilveren jubileum

Drachten

De bewoners van De Merelhof vierden vorige week dat de Woongemeenschap 25 jaar bestond.

Dat hadden er ondertussen al 33 jaar kunnen zijn. Want de Merelhof kwam er niet zonder slag of stoot. Acht jaar lang moesten de initiatiefnemers vergaderen, overleggen met overheden en instellingen en plannen maken en weer veranderen voor uiteindelijk de eerste steen kon worden gelegd aan de Langewijk.

Stank

,,Vijf oudere dames hebben het met hulp van Humanitas uiteindelijk toch voor elkaar gekregen. Ze wilden eerst aan het Moleneind, maar dat mocht niet, vanwege de stank van Enerka. Later mocht het politiebureau daar wel komen’’, zegt Eréna Hof-Tom gniffelend. Zij woont vanaf het begin in de Merelhof en is met Ali Hamstra de enige overgebleven bewoner van het eerste uur.

,,Ik was 52, woonde toen in de Drait en was net twee jaar daarvoor weduwe geworden. Ik las over de plannen en heb me opgegeven. We hebben heel veel vergaderingen gehad, ook bij de Woodbrookers. Om te kijken of we bij elkaar zouden passen.’’

Geen woonvorm

De Merelhof is een woongemeenschap, benadrukt Eréna Hof, geen woonvorm. ,,In een woonvorm wonen mensen bij een organisatie in, zoals gehandicapten, maar wij blijven zelfstandig en vormen samen die organisatie. We hebben een bestuur, statuten en een huishoudelijk reglement en doen in principe alles zelf. We betalen ook contributie. Van dat geld doen we leuke dingen. We drinken elke ochtend samen koffie en hebben elke maand een happy hour. Accolade is als opvolger van woningbouwvereniging Smallingerland de formele eigenaar van het gebouw en die zorgt voor het onderhoud.’’

De Merelhof was een van de eerste woongemeenschappen in Nederland en in het begin kwamen er dan ook vaak mensen langs om te kijken hoe alles er reilde en zeilde. Nu zijn er rond de honderd. De bewoners hadden ook zeggenschap over wie er mocht komen wonen als er een huisje vrij kwam, vertelt Eréna Hof, al 23 jaar bestuurslid van de Merelhof. ,,Maar sinds Accolade naar Heerenveen is verhuist, is dat afgeschaft.’’

Wachtlijst

En daar is het niet beter van geworden, zegt Hof, want ineens komen er mensen bij die toevallig bovenaan de wachtlijst staan. ,,En die hier eigenlijk niet zo goed passen. Ze hebben geen feeling met ouderen en weigeren mee te helpen met de vaste klussen, zoals ramenlappen en schoonmaken. Soms willen ze het wel doen, maar dan willen ze er voor betaald hebben. Als dit zo doorgaat is dat het einde van de woongemeenschap’’, waarschuwt Hof. Ze vermoedt dat Accolade daar bewust naartoe werkt. ,,Die wil er liever een gewoon appartementencomplex van maken, met een betaalde huismeester.’’

Geeske Cuperus-Kramer, tweede secretaris in het bestuur, woont nu zes jaar in een appartement en is heel tevreden. ,,It is in feest om hjir te wenjen. Ast dy der in bytsje byjoust rôlest der sa yn.’’ Het is een echte woongemeenschap, vertelt zij, met ruzies en conflicten, maar ook met nieuwe liefdes. ,,Der binne hjir yn it ferline wol bewenners mei mekoar troud. It is soms krekt Utopia, mar elk hat de rûmte om syn eigen dingen te dwaan.’’ De woningen zijn ruim, met een heel grote zolderverdieping. Verder heeft het gebouw een eigen hobbyruimte en een bibliotheek, en in het fietsenhok kunnen de e-bikes aan de stroom.