Nijegasters vlechten hun eigen Glêzebiters en ielstikel

NIJEGA

In de oksel van de Wâldwei en de Centrale As is vanmiddag het kunstwerk De Glêzebiters geplaatst. Het kunstwerk is de afgelopen maanden door een groep Nijegasters zelf bedacht, ontworpen en gemaakt van wilgentenen en biezen.

Het plaatsen van het kunstwerk in de vijver naast het begin van de Centrale As was vanmiddag zomaar gepiept. Jan Jongema van het gelijknamige plaatselijke transportbedrijf bracht met zijn telescooparm het kunstwerk boven de vijver. Daar waren Robert de Ruiter en Geert Draaistra al heen gevaren in een klein roeibootje en zij hoefden het beeld alleen maar te begeleiden naar de al eerder vastgezette paal. Alleen het loshalen van de touwen was daarna nog even lastig, maar Draaistra kroop daarvoor zelf in de takel.

Parende libellen

Het beeld, voorstellende twee parende libellen op een lisdodde en een drijvende krabbenscheer, is in het kader van de culturele hoofdstad gemaakt door zeven dorpsbewoners. De drie mannen zorgden vooral voor het constructiewerk en de vrouwen zorgden dat de wilgentenen en de biezen (pitrus) in de goede vorm werden gebogen en gevlochten.

,,Jo sjogge it der miskien net oan, mar wy ha der moannen en moannen mei dwaande west. Earst al it betinken en ûntwerpen, wy ha sels in prototype makke om te sjen hoe't it yn it lânskip útkomme soe. Mar de froulju ha ek middeis en middeis mei dy ielstikel oan it wurk west, foaral dat flechtsjen fan dy rusken wie in monnikewurk'', zegt Draaistra.

Ferbûn

Het insect en de plant hebben elkaar nodig, is de boodschap van het kunstwerk. ,,Se binne oan mekoar ferbûn'', legt Draaistra uit. ,,Krekt as de minske en de natuer. As wy dit moaie koulisselânskip behâlde wolle, dan moatte wy dêr meiïnoar foar soargje. Dêryn is behear hiel belangryk. Want pas as it wetter skjin is, komt de krabbeskear werom en pas as de krabbeskear der is komt de glêzebiter werom.''

Het beeld is gemaakt van wilgentenen en pitrus, materiaal uit de natuur. Dus het is niet voor de eeuwigheid, weten de Nijegasters. ,,Miskien is it mei twa jier op, miskien duorret it langer. Mar dat frame bliuwt wol. Dy krabbeskear is it meast kwetsber, miskien dat wy dy oar jier alris ferfarskje moatte. Mar 2018 tsjinje wy wol út en dan sjogge wy wolris wer'', zegt Draaistra. Vanuit het dorp kwam al de waarschuwing dat de drijvende krabbenscheer een mooi plekje zou zijn voor een nest. ,,No, as in ein dêr in nêst bout, dat soe it noch moaier meitsje. As de natuer de kultuer oernimt, geweldich, dochs?''

Tekst en foto’s Fokke Wester

Martje Mud uit Eastermar schreef op verzoek van de zeven makers een gedicht bij het kunstwerk. Het is ter plaatse te lezen.

djippe leafde

fiel de grûn

befetsje de needsaak

fan ferskaat

fan wiis behear

lear

fan it ferline

rûk de skientme

fiel it grien, fernúverje

en stean stil, stean

stil

fiel de grûn

bewûnderje

ielstikel en glêzebiter

ûnferbidlik

oan inoar ferbûn

martsje mud / maaie 2018


Auteur