Ooggetuige oorlog geeft les

DRACHTEN

Kwiek zit de 96-jarige Froukje van der Heide-Schurer, moeder van gymnastiekdocent Jaap van der Heide, voor de klas. Er ontgaat haar niets, de leerlingen zijn als was in haar handen: ,,Ik wil geen sensatieverhaal vertellen en niets uit mijn duim zuigen. Ik probeer jullie te laten begrijpen dat je in het leven soms moet laveren. En dat jullie een beetje begrijpen wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd.”

In de meidagen van 1940 was mevrouw Van der Heide secretaresse van directeur Van der Sluis van touwfabriek Lankhorst in Sneek. Na de oorlog haalde ze de nijverheidsacte in Drachten en werd ze lerares op Texel en later in Zuidwolde. In de jaren zestig heeft ze acht jaar in de gemeenteraad van Smallingerland gezeten voor de PvdA, in de tijd van burgemeester Van Knobelsdorff.

,,Rond deze tijd komt bij mij alles weer boven. Ik probeer jullie te laten voelen wat ik toen voelde. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie nooit een oorlog hoeven mee te maken, oorlog is het ergste dat er is. Wat erg belangrijk is dat je niks moet vertellen als je wat weet. Een ander maakt het altijd erger. En dat is niet handig in oorlogstijd.”

Zelf bracht mevrouw Van der Heide regelmatig spullen rond voor haar directeur, die actief was in het verzet. Ze wist niet wat ze rondbracht en ze wilde het ook niet weten. Ademloos luisteren de leerlingen naar de verhalen over de Jodenster, voedselbonnen en onderduiken.

Nynke de Graaf, docent geschiedenis, is blij met haar gastdocent: ,,De leerlingen zijn nog nooit zo rustig geweest als nu, je kon een speld horen vallen. Mevrouw Van der Heide heeft de oorlog echt bewust meegemaakt. Ze kan erg inspirerend vertellen over hoe het is om te leven in tijden van oorlog en wat voor bijzondere dingen ze toen heeft meegemaakt. Ze had een soort ererol, alle medewerkers wisten waarom ze kwam, er was alom bewondering. Prachtig!”

De reacties van de leerlingen variëren van ‘een indrukwekkend verhaal’ tot ‘heel interessant’. Bas en Janco zijn tevreden over de beslissing om deze les toch te volgen: ,,Dit is een van de laatste keren dat je iemand kunt ontmoeten die de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt, daarom wilden we erbij zijn.” Aan mevrouw Van der Heide zal het niet liggen, ze sloot haar les af met ,,ik hoop jullie volgend jaar weer te zien”.

Door: Peter Boomsma