De Drie Turven: ‘We zijn niet zo van dat kant-en- klare’

DRACHTEN

 Martin Drost nam in 1992 snackbar De Drie Turven over van zijn ouders. Op woensdag 20 december, op de kop af een kwart eeuw later, verkopen hij en zijn vrouw Angelique tussen twee en vier UUR snacks tegen passende jubileumprijzen: een patatje mét voor 50 cent en een kroket of frikandel voor 35.

Martin was destijds 19 en kok bij Vreewijk. ,,Toen ik de kans kreeg om voor mezelf te beginnen, heb ik dat meteen gedaan,” vertelt hij. En daarmee werd hij de derde generatie die de cafetaria ging bestieren: De Drie Turven - de naam is afkomstig van de drie turfjes uit het oude dorpswapen van Drachten - werd in 1960 geopend door pake Van der Heide, Martins grootvader. Plateservice Gevraagd naar wat er door de jaren heen zoal veranderd is, antwoordt Martin: ,,Vooral het assortiment. Vroeger had je patat, kroketten, frikandellen en slaatjes - dat was het wel zo’n beetje. We verkopen nu minstens veertig verschillende snacks.” Angelique vult hem aan: ,,Wat ook heel populair is geworden, is de plateservice. Complete menu’s, saté met friet en salade bijvoorbeeld, of een menuutje met bami of nasi. Mijn eigen favoriete snack? Een patatje pinda.” Martin: ,,En voor mij een ouderwetse frikandel. Óf een eierbal.” De eierballen, een Groningse lekkernij met ragout, maken Martin en Angelique zélf. Angelique: ,,We zijn niet zo van dat kant-en- klare. Vandaar dat we nog heel veel zelf doen. Zoals onze slaatjes, de eierballen en de berehap.” Restaurant Niet alleen het snack-assortiment veranderde, ook het interieur van de cafetaria heeft gaandeweg een metamorfose ondergaan. Zo verdwenen de trekautomaten, om plaats te maken voor zitjes. En met de opening van het aanpalende restaurant ‘De Drie Turven, eten en zo’ ging bovendien twee jaar geleden een grote wens van het echtpaar in vervulling. Sindsdien richt Martin zich meer op het restaurant, waarbij zijn ervaring als kok natuurlijk goed van pas komt, en heeft Angelique vooral de cafetaria onder haar hoede. Vaste klanten De snackbar heeft een grote schare vaste klanten. Hoe belangrijk die trouwe klandizie is, bleek wel in het jaar dat de Stationsweg eruit lag. Martin: ,,Dat was een zware periode. Mensen uit de buurt parkeerden hun auto’s bij ons voor de deur, waardoor klanten de indruk kregen dat het heel druk bij ons was en weer vertrokken. Gelukkig hebben we ons er doorheen geslagen. Onze vaste klanten bleven komen, desnoods op de fiets.” Postcodeloterij Leuke en grappige momenten waren er natuurlijk ook genoeg, vertelt Angelique: ,,Stapt op een gegeven moment Winston Gerschtanowitz van de Postcodeloterij bij ons naar binnen. Ik vroeg: kom je wat brengen? Zegt hij: nee, ik kom iets halen, ik heb honger.” Tekst: Frank de Olde

Auteur

Fokke Wester