Leonardo Horta: 'Het gaat om de boodschap'

DRACHTEN

 Leonardo Horta, als orthopeed verbonden aan ziekenhuis Nij Smellinghe, is een gepassioneerd fotograaf. ,,Fotografie is een universeel communicatiemiddel dat alle talen overstijgt.''

Tekst en foto: Frank de Olde Leonardo ziet veertig jaar geleden het levenslicht in Bello Horizonte, Brazilië. Naast zijn studie geneeskunde trekt hij er vaak op uit om te kamperen in de overweldigende Braziliaanse natuur. Met een goedkoop cameraatje legt hij zijn avontuurlijke uitstapjes vast. Al snel ontstaat de behoefte aan een betere kwaliteit foto’s. En dus leent hij de nieuwe Canon spiegelreflexcamera van zijn vader. Het blijkt een schot in de roos, of zoals Leonardo het zelf formuleert: ,,Mijn vader heeft die camera daarna nooit meer gezien.'' Het maken van foto’s verandert langzaam maar zeker van bij- in hoofdzaak. Leonardo: ,,Niet het kamperen zelf, maar de fotografie werd het doel van mijn outdoortrips. Er kwamen meer lenzen, meer statieven, en ik begon boeken aan te schaffen om me in allerlei fototechnieken te verdiepen.'' Yanomami’s Een unieke gelegenheid om bijzondere foto’s te schieten doet zich voor als Leonardo na zijn studietijd zijn dienstplicht moet vervullen: ,,Ik dacht: als ik dan toch in dienst moet, laat ik er dan maar iets uitdagends van maken. Vandaar dat ik me vrijwillig meldde om gestationeerd te worden in de Amazone, op vier uur vliegen van Bello Horizonte. Na een militaire training van een maand ben ik negen maanden als medisch officier gelegerd geweest in Boavista, aan de grens met Venezuela.'' Het grensgebied blijkt een locatie die zich bij uitstek leent voor fotoreportages. Maar de mooiste ervaring moet nog komen: de laatste twee maanden van zijn dienstplicht brengt Leonardo door in een afgelegen grensbewakingspost, ‘echt in the middle of nowhere’. Door zijn werk als arts komt hij in aanraking met de inheemse bevolking: de zeer primitief levende Yanomami’s. Leonardo: ,,Het bood me de kans om geweldige foto’s van die indianenstam te maken.'' Naar Nederland Tijdens zijn diensttijd leert Leonardo een Nederlandse backpackster kennen, die enkele maanden later bij hem in Bello Horizonte komt wonen. ,,Bello Horizonte is een stad van drie miljoen mensen, waar bijna niemand Engels spreekt'', vertelt Leonardo. ,,Op een gegeven moment begon mijn vriendin te vereenzamen, vooral ook omdat ik inmiddels met mijn opleiding tot orthopeed was begonnen en lange dagen maakte. Uiteindelijk trok ze het niet meer en is ze naar Nederland teruggegaan. En ik ben haar achterna gereisd. Dat was in 2003.'' Leonardo gaat in Leiden aan de slag om zijn Nederlandse artsendiploma te halen. Ook probeert hij zo snel mogelijk de Nederlandse taal machtig te worden. Voor zijn studie en werk belandt Leonardo in Limburg, om in 2015 met zijn huidige vrouw naar Drachten te verhuizen, waar hij als orthopeed gaat werken in Nij Smellinghe. In datzelfde jaar begint hij met een opleiding aan de Fotoacademie Amsterdam. Een beslissing die zijn visie op fotografie compleet verandert, stelt hij. ,,Door de opleiding ben ik gaan beseffen dat fotograferen zoveel meer is dan het schieten van mooie plaatjes. Fotografie is een universeel communicatiemiddel dat alle talen overstijgt. Foto’s kunnen meningen veranderen, zelfs oorlogen stoppen. Het hoeft niet altijd mooi te zijn wat je laat zien. Het gaat om de boodschap die je wilt overbrengen.'' Aanstormend talent Naast reportages legt Leonardo zich steeds meer toe op conceptuele fotografie. En met succes, want met zijn serie ‘Roadkill’ won hij op het fotofestival in Naarden de eerste prijs in de categorie ’aanstormend talent van de Fotoacademie’. Leonardo over ‘Roadkill’: ,,Toen ik naar Friesland kwam schrok ik van het grote aantal doodgereden dieren op de wegen. Ik dacht: hoe kan dat? En ook: hier moet ik iets mee, ik moet dit verhaal vertellen. Uiteindelijk heb ik voor een concept gekozen waarbij ik de dode dieren fotografeerde op de plek waar ze eigenlijk hadden moeten zijn, bijvoorbeeld aan de rand van een waterplas.'' Een andere succesvol project is de serie portretten van Friese asielzoekers, onlangs te zien op het FryslânPhoto Festival 2017 in Leeuwarden. Door gebruik te maken van licht en schaduw toont Leonardo de ‘verdeeldheid’ van de vluchtelingen: ze wonen wel in Fryslân, maar eigenlijk zijn ze in hun hoofd nog in het land van herkomst. Leonardo: ''Omdat ik zelf maar Nederland ben geëmigreerd, kan ik me heel goed inleven in wat zij doormaken, ook al zijn hun ervaringen natuurlijk vaak veel heftiger dan die van mij.'' Voor meer informatie: www.instagram.com/leonardohortaphotography

Auteur

Fokke Wester