Zuster Benedicta overleden, de laatste priorin van Karmel klooster

DRACHTEN

Zuster Benedicta, de laatste priorin van het Karmelklooster in Drachten, is dinsdag in Maastricht overleden, 89 jaar oud.

Zuster Benedicta was de laatste priorin van het Drachtster klooster aan de Wuiteweg. Na de sluiting van het klooster woonde zij in de Karmel van Beek. Toen ook dit klooster werd gesloten, verhuisde zij naar de Beyart in Maastricht. ,,Zij was zeer helder van geest, erg bescheiden, en kende een bijzondere levensgeschiedenis'', zegt Ietje Hofstra, die het Karmelklooster nu samen met haar dochter Heleen leidt. Berta Rott Zuster Benedicta werd als Berta Rott geboren in München in 1928. De oorlog wierp een zware slagschaduw over haar jeugd. Haar vader was hoofd van de Kriminal Polizei in München, maar wilde geen lid worden van de Partij. In 1942 werd hij door de Duitsers weggepromoveerd naar Katowice in Polen. De familie viel uiteen. Tijdens de oorlog verdwenen joodse kinderen van haar school en leed München onder de vele bombardementen. Benedicta: ,,Je was geen dag zeker van je leven. Altijd als de sirenes gingen, renden we naar de kelder. En je wist niet of je het zou overleven.'' In 1943 werden haar huis en haar school gebombardeerd, de familie werd geëvacueerd naar Bad Reichenhall in Oostenrijk. Benedicta leerde als kind al dat het leven één en al 'aanpassen' is. Niet alleen de oorlog, maar ook de Amerikaanse bezetting zorgde voor een lacune in de middelbare schoolopleiding. Zij kreeg geen diploma, kon daardoor ook niet studeren en haar droom om kinderarts te worden kon zij niet realiseren. Na de oorlog ging de familie terug naar München. Benedicta werkte als kinderverpleegkundige in een ziekenhuis in de bergen. Verlangen naar de zee Zij had het verlangen om de zee te zien en vertrok in 1951 met een nicht naar Scheveningen voor een week strand in Holland. Ze kreeg een brief mee van een kennis om deze af te geven aan een zuster in een Karmelietessenklooster in Roermond. Zij verbleef daar twee dagen, werd geraakt door de sfeer van gebed en de openheid in de gesprekken en keerde in 1952 definitief terug in Roermond om daar intrede te doen. Haar moeder probeert haar keuze te begrijpen, haar vader heeft het nooit begrepen. Was hij na de oorlog blij dat het gezin weer samen was? En kon hij daardoor haar keuze niet begrijpen? Haar ouders begeleiden haar niet als ze naar het klooster van Roermond reist. Ze gaat alleen op reis van München naar Roermond om als postulante in te treden in het Karmelklooster. Ze ziet er tegenop, maar verheugt zich ook op haar nieuwe toekomst. Maar het voelt wel 'als een breken met alles'. Het lijkt op een herhaling van zetten. In de oorlog heeft zij geleerd afscheid te nemen van veel wat haar dierbaar was en ook om voorzichtig te zijn. Let op je woorden! Pas op wat je schrijft! 'Een Deutsche' In het klooster voelt zij zich als Duitse (zo kort na de oorlog) geaccepteerd, maar bij gesprekken met gasten in het klooster, wordt zij soms nog steeds als 'Duitse' gezien. Terwijl zij zelf als kind ook vreselijk onder deze oorlog geleden heeft…. In 1983 verhuist zij als Karmelietes van Roermond naar Drachten. Ze wordt uiteindelijk de laatste priorin in het Karmelklooster van Drachten. Ook dan voelt zij soms nog, vanwege haar accent, dat zij door de buitenwereld gezien wordt als 'een Deutsche' aan het hoofd van een klooster?? Zoveel jaren na de oorlog….. Het doet haar pijn. Wat heeft haar bewogen om het klooster in te gaan? Benedicta: ,,Ik heb altijd een beetje gevoeld dat … als je iemand leert kennen ….. dat je denkt ….ja, met die wil ik verder gaan … zo is het met het klooster ook. Je hebt ergens de sfeer geproefd en gedacht, ja, dit past bij mij. Zoals die man dan ook bij iemand kan passen, zo past het klooster bij mij.'' Zr. Benedicta heeft ook vriendschappen gekend. Maar lachend zegt ze: ,,Ik weet het niet …. Heel mijn leven met die ene mens….. nee, dat kon ik niet.''

Auteur

Fokke Wester