Dierenpension Matu doet ertoe 

GORREDIJK

Matu in Gorredijk is geen dierenpension zoals vele andere. Hier helpen mensen en dieren elkaar en snijdt het mes aan veel meer dan twee kanten.

Tekst: Japke Weij Dierenpension Matu is geen gewoon pension. Nee, het is het enige waarbij de dieren worden verzorgd door mensen met een verstandelijke beperking. Ze worden hierin begeleid door vaste krachten en vrijwilligers. Matu is onderdeel van Talant. Het team bestaat uit zes parttime beroepskrachten, drie vrijwilligers en de cliënten, verdeeld in een werk-groep en een mee-geniet-groep. Alles zelf ,,We doen alles zelf. Het draait om zorg en aandacht voor elkaar,’’ zegt mede-oprichtster Gina van der Heijde. In de centrale ruimte loopt een tiental honden los, dweilt een cliënt de vloer en is een andere cliënt met hulp van een vrijwilligster een hond aan het kammen. Aan tafel doen cliënten en vrijwilligers een spelletje. ,,Matu is niet commercieel van opzet. De cliënten zijn mensen met een verstandelijke beperking, veelal van Talant. Het draait bij ons om de zorg en aandacht voor elkaar. De betekenis die mens en dier voor elkaar hebben. Een dier hecht zich onvoorwaardelijk aan de mens. Prachtig om te zien wat de dieren bij de cliënten teweegbrengen. Hierin zijn we uniek. Er is een cliënte die veel van poezen houdt en ook van breien. Die zit de hele middag in een makkelijke stoel bij de poezen te breien. Hier word je blij van.” Verschillende werelden Elf jaar geleden kwamen Gina en collega Bianca op het idee om dit bijzondere pension op te richten. Dit ging niet zonder slag of stoot. Verschillende werelden moesten op elkaar worden afgestemd, de gezondheidszorg en de dierenpensionwereld, elk met eigen regels en voorwaarden. Hoe moest dat dan met vlooien, bijtende honden en vergunningen? ,,We hebben ons er als pitbulls in vastgebeten en doorgezet, met dit als prachtig resultaat. En het loopt als een tierelier. Vijf jaar heeft het ons gekost om het allemaal voor elkaar te krijgen. We krijgen weleens bezoekers die dit ook willen opzetten, maar die haken toch weer af. Het is heel complex. Heel jammer.” Opstapje ,,Bij ons snijdt het mes aan meer dan twee kanten. Je hebt de klant met de hond of kat die door ons wordt verzorgd, de cliënt die bij ons dagbesteding krijgt en de ervaring meekrijgt in contact met de dieren en de vrijwilligers die soms in een re-integratieproject zitten. We zorgen allemaal voor elkaar en daar voelt iedereen zich goed bij. Cliënten helpen ook elkaar. Voor sommigen is het zelfs een opstapje naar een reguliere baan.’’ De vrijwilligers, meestal stagiaires, blijven vaak niet lang. Dit komt niet omdat ze het niet naar de zin hebben, maar door factoren van buitenaf, bijvoorbeeld werk of opleiding. ,,We zouden best nog twee of drie vrijwilligers kunnen gebruiken. Ook een klusjesman, daar zitten we echt om te springen.” Een knelpunt is op dit moment de kosten van het vervoer voor cliënten die verder weg wonen. Die kosten zitten vaak maar beperkt in het budget, of helemaal niet, met als gevolg dat er minder cliënten komen, of minder vaak. Seniorhondje Sinds kort komt ook een nieuwe groep cliënten in Matu. ,,Eens per maand komen dementerende bejaarden van het plaatselijke verpleeghuis op bezoek. Dat is een groot succes. Er zit een demente mevrouw bij, die continu geluiden maakt. We zetten een seniorhondje bij haar op schoot en dan wordt ze helemaal stil. Dat is zo mooi.” ,,Voor onze medewerkers is het goed om te zien dat meer mensen genieten van de dieren om hen heen. Ook op die manier kunnen we iets betekenen voor een ander... Matu is eskimotaal en betekent: Opent deuren... Toepasselijk toch?’’

Auteur

Fokke Wester