Reisverslag | Wytze en Joan in de camper naar Singapore (deel 3)

Drachten

Wytze en Joan van der Land uit De Wilgen zijn op 11 maart vertrokken voor een reis van anderhalf jaar. De eerste etappe is een sponsorreis die in oktober zal eindigen in Singapore. De opbrengst daarvan is voor een kinderproject in Indonesië van de stichting Pikulan in Surhuisterveen. Onderweg houden ze een logboek bij voor de Drachtster Courant. Dit is deel 3 van het reisverslag. Onderin staan linkjes naar deel 1 en 2.

Uzbekistan, Kazachstan en Siberie Inmiddels zijn we weer een stuk verder met onze camper. We hebben nu 17.000 kilometer gereden en staan in de Mongoolse stad Darhan, nog dicht bij de grens met Siberië. Maar om hier helemaal naar toe te rijden, moesten we eerst door Uzbekistan en Kazachstan. Vanaf de grens met Turkmenistan werden de wegen nog slechter. Soms was er geen weg meer, maar alleen gaten. De camper heeft dan ook het nodige te lijden. Een deur is kapot gegaan, terwijl alles vol met zand en stof is geraakt. Onderweg zien we veel kuddes kamelen, die je aan vroeger doen denken. Hier ben je echt op de oude zijderoute beland. Uzbekistan heeft veel inwoners en is zeker nog een arm land te noemen. De eerste stad die we aandoen is Buchara of Buxoro. Een heel vriendelijk stadje, met een aantal mooie oude gebouwen. Er is hier ook een levendige handel in bont. We bezwijken beiden voor een aanbod om iets moois te kopen. Mausoleums Onze camper staat in het oude en erg nauwe gedeelte van de stad op het terrein van een leuk boetiekhotelletje in een oud herenhuis. In Buchara zien we de invloeden vanuit alle landen die aan de zijderoute lagen. Je ziet invloeden uit Perzië, China, Kirgizië, Mongolië en Siberië qua kleding, haardracht en mensen. Er lopen een heleboel van gemengd bloed rond. Men heeft liever dat je met dollars betaalt en uit de geldautomaat rollen voor buitenlanders ook dollars. De eigen munt is dan ook niet veel waard. Bijna overal hebben mensen buitenlandse valuta op zak. Daarna gaan we naar Samarkand. Deze stad is bekender dan Buchara, maar heeft niet de gezelligheid van een klein stadje. We zien een paar prachtige bouwwerken, waaronder het Registan paleis en de straat vol met Mausoleums op een kerkhof. De rijken werden gepast begraven en het mocht wat kosten. Langzamerhand verdwijnen de Islamitische kledingvoorschriften. Vrouwen dragen geen hoofddoeken meer. Hier is de religie minder zwaar. We naderen ook meer de Russisch-Orthodoxe kant van Klein-Azië. Paspoort Via Tashkent zijn we naar de grens met Kazachstan gegaan. Het rijden over de zeer, zeer slechte wegen kost ons veel energie. We komen nauwelijks vooruit en maken weinig kilometers op een dag. Aan de grens heeft men 11 keer het paspoort gecheckt, bij het uitgaan van Uzbekistan alle bagage gecontroleerd en bij het binnenkomen in Kazachstan nog maar een keer. Daar wordt je wel doodziek van zo langzamerhand, maar blijven lachen. Door naar Shimkent. We vinden een mooi parkeerplaatsje op een oud en verlaten schoolplein. Helaas kwam er iemand op het idee om het hek op slot te doen. Omdat het vrijdag was, moesten wij tot maandag wachten, voor we bevrijd zouden worden. Dat kwam slecht uit, gezien ons plan om op tijd verder te reizen. Maar dan is er iemand die bij de sleutel kan komen. Met een grote smile werd het hek opengedaan en konden wij verder om een mooi natuurpark met veel beschermde wilde dieren te bekijken. Daar bleek zelfs op een boerderij een heuse camping te bestaan. We hebben daar een paar dagen gestaan en een tour met verplichte gids gemaakt door het gebied. Geen wild gezien, behalve een paar bergmarmotten. De dag ervoor kwamen andere gasten nog een wilde beer met twee jongen tegen, maar vandaag waren ze er niet. Schaatsen Via nog een ander mooi natuurgebied zijn we in Almaty beland. Het heette vroeger Alma Ata en was bekend vanwege de de snelle ijsbaan, waarop wereldkampioenschappen schaatsen werden gehouden in de tijden Ard Schenk en Kees Verkerk. Nu is het geen hoofdstad meer, want de dictator moest zo nodig veel geld in zijn ego project Astana stoppen, om daar een showstad van te maken. De stad valt tegen. Weinig bijzondere dingen te zien. Dan reizen we verder naar de Charyn Canyon, een soort van miniatuur van de Amerikaanse Grand Canyon. Het is een schitterend uitgesleten rotsformatie, die men helemaal door kan wandelen. We staan met de camper aan de rand van het diepe ravijn. Op weg naar de Russische grens wilden we door een natuurgebied rijden dat tussen twee meren is gelegen. Een soort van Weerribben, maar dan zo groot als Friesland. We hadden gepand om in het midden van het traject in een klein dorpje te overnachten, om daarna de volgende dag weer de aansluiting met de snelweg te vinden. Helaas bleek dat het dorpje tevens eindpunt was, omdat de weg tussen de meren niet meer bestond. We werden echter vriendelijk uitgenodigd door een jong stel mensen, dat zelfs voor ons een maaltje vis had klaargezet. Vislucht Maar hoe moesten wij deze vissen schoonmaken in ons campertje, zonder dat je vier weken lang een vislucht hebt. Dus moesten we de volgende dag de vis zien kwijt te raken. Dat lukte op een grote parkeerplaats met een container. We hebben het hele stuk weer teruggereden en kwamen vervolgens na twee uur weer op het oorspronkelijke punt uit. Wel hebben we twee keer kunnen genieten van het fantastisch mooie gebied, met heel veel prachtige vogels. Kazachstan is het negende land ter wereld, met bijna evenveel inwoners als Nederland. De natuur is fascinerend. De oneindige ruimte maakt je stil. Jammer dat de wegen zo beroerd zijn dat je als chauffeur niet even rond kunt kijken. Joan en ik wisselen elkaar frequent af, omdat het zeer inspannend rijden is om alle gaten te ontwijken. Aan de grens tussen Kazachstan en Rusland, ergens in de middle of nowhere, gaat het snel en efficiënt. Het eerste dat opvalt zijn de mooie wegen. Alleen in de eerste stad waar we doorheen moesten rijden, omdat er nog geen rondweg is, strandden we in een soort van met puin verhard pad. Verder is het uitkijken geblazen, want bij elk dorpje staan flitspalen en de politie staat een paar honderd meter verder met de kassa. We waren gewaarschuwd en zorgen ervoor dat we onder de norm rijden. Dat betekent dat je gemiddelde snelheid een stuk lager wordt en dat we een extra stop moeten inlassen. Berkenbos Novosibirsk is de eerste stad waar we even willen rondneuzen. Het is een grote industriestad, met weinig oudheden. We gaan derhalve op weg naar Krasnoyarsk, wel een stad met cultuur. Om daar te komen, moeten we eerst 900 kilometer berkenbos passeren. De wegen zijn goed en men is op slechte plekken nog met man en macht bezig. Krasnoyarsk is gelegen aan de grote rivier Jenesej. De machtige rivier stroomt door de stad. Je ziet de triestheid van de oude haveloze commu-flats eraf stralen. Wat een vergane toestand. Dan door naar Irkoetsk. Weer 900 kilometer verder door het bos. Toch rijdt het wel afwisselend. Irkoetsk is een mooie, gezellige stad en we wandelen er ook met plezier een paar dagen rond. Hier komt men in een gebied waar de Russische en de Mongoolse cultuur zijn vermengd. Iets buiten Irkoetsk begint de provincie Buryati. Het is een republiek in Rusland met vergaande eigen bevoegdheden. Men heeft een eigen taal en is overwegend boeddhistisch. Vervolgens langs het enorme Baikalmeer gereden. Komen we in een piepklein dorpje, waar wij willen overnachten, een Chinees echtpaar tegen dat met hun camper van Chinees fabricaat naar diverse landen in Europa, waaronder Nederland wil reizen. Klein wereldje. Stadion De volgende dagen in Ulan Ude doorgebracht. Dit is het centrum van de Boeddhistisch-Mongoolse cultuur in Siberië en de hoofdstad van de republiek. Ook hier is het goed vertoeven. Mooie oude houten gebouwen, Orthodoxe kerken en een rustig wandelgebied. We staan met onze camper aan de Selengerivier bij een stadion. Gelukkig zijn er door de week geen wedstrijden. Een Koreaanse jongen, die op weg was naar Mongolië maar in een diepe kuil zijn motor ernstig beschadigde, komt een paar keer bij ons op bezoek. Hij heeft ons veel verteld over de problematiek tussen Noord- en Zuid-Korea. Verder hebben wij het rustig aan gedaan, omdat we een beetje willen bekomen van het eerste deel van de reis. We hebben nu 17.000 kilometer gereden in drie maanden tijd. Vanwege het aflopen van ons visum moeten we verder, maar het verblijf in Ulan Ude bevalt ons best. Via een paar Boeddhistische tempelcomplexen, waar we indrukwekkende ceremonies hebben bijgewoond, gaan we richting Mongolië. We slapen nog een nachtje in het grensstadje Kyakhta, om vroeg in de ochtend de grens over te kunnen gaan. Nu dringt het eigenlijk pas goed tot ons door dat we het eerste deel van onze reis afsluiten en in een totaal andere cultuur gaan belanden. Tot nu toe is het redelijk eenvoudig gegaan. Geen pech, ongevallen of ziekte. Tot de volgende keer vanuit China. Lees ook: Wytze en Joan van der Land rijden 220 dagen voor 0,01 cent per kilometer Reisverslag | Wytze en Joan in de camper naar Singapore (deel 1) Reisverslag | Wytze en Joan in de camper naar Singapore (deel 2)

Auteur

Fokke Wester