Wytze en Joan van der Land rijden 220 dagen voor 0,01 cent per kilometer

DE WILGEN

Wytze (68) en Joan (67) van der Land uit De Wilgen zijn de komende anderhalf jaar bezet. In maart vertrekken ze in hun camper voor een reis naar Singapore. Met de tocht willen ze geld bijeen brengen voor een scholingsproject in Indonesië.

Tekst en foto's Fokke Wester De reis start om 11 uur op 11 maart, de dag na de 69-ste verjaardag van Van der Land, met een uitzwaailunch in restaurant De Herberg van Smallingerland in Rottevalle. Daar wordt de kilometerstand genoteerd, waarna Joan de motor voor het eerst zal starten. Uiteindelijk zal het eerste deel van de reis eindigen in Singapore, waar Van der Land jarenlang met zijn gezin heeft gewoond in dienst van een Amerikaans chemiebedrijf. De reis naar Singapore duurt geen anderhalf jaar, maar aansluitend gaan ze toeren in Nieuw Zeeland, Australië en de Verenigde Staten. Alleen de eerste etappe van ongeveer 220 dagen is voor het goede doel. Dat is een tocht dwars door Europa, het Midden-Oosten en Azië. Zijderoute De reis die Wytze en Joan van der Land gaan ondernemen is zorgvuldig uitgestippeld. Het eerste stuk door centraal Europa is nog vooral kilometers maken, maar wanneer ze via Turkije eenmaal in Iran zijn aanbeland begint het avontuurlijkste deel van de tocht. In het spoor van de eeuwenoude Zijderoute van Marco Polo gaan ze via Turkmenistan, Oezbekistan, Kazachstan, Rusland, Siberië, Mongolië, China, Laos, Thailand en Maleisië, om uiteindelijk te eindigen in de stadstaat Singapore. ,,Dat sil al mei al sa'n 36.000 kilometer wêze'', schat Wytze van der Land in. Het echtpaar laat zich sponsoren voor een tiende cent per kilometer, wat deelnemers die voor de hele reis dokken bij elkaar dus 36 euro kost. En voor dat bedrag kan in Indonesië een kind in het project van de hulporganisatie Pikulan een half jaar naar school. Nog mooier wordt het als mensen een groep van tien vormen, zegt Van der Land, zodat hun sponsorbedrag op een cent per kilometer komt. ,,Der binne al ferskillende fan sokke groepen. Meiïnoar hoopje wy 36.000 euro op tafel te krijen.'' Wyldkampearen Het idee voor de reis was er eerst, het goede doel kwam later, geeft Van der Land toe. ,,Ik woe altyd al graach in kear nei Mongolië. Ik frege Joan, is dat net wat? Wy ha tegearre yn trije jier al 40.000 kilometer troch Europa riden. Wy hâlde beide fan wyldkampearen, de auto samar ergens delsette en mar sjen wat der is en bart.'' Beide echtelieden kwamen daarna onafhankelijk van elkaar op het idee om aan de reis een goed doel te verbinden, zegt Van der Land. Dat ze daarbij op Pikulan uitkwamen is niet zo'n wonder, ze zijn beiden al drie jaar bestuurslid van de Surhuisterveenster stichting, die al tientallen jaren projecten voor kinderen en bejaarden in Indonesië steunt. Geadopteerd Wytze van der Land zelf kwam in de jaren zeventig in aanraking met Indonesië, omdat hij en zijn eerste vrouw Ypie, die in 2009 is overleden, vier kinderen uit het Aziatische land hebben geadopteerd. De eerste drie, twee broers en een zus, werden door hun opa afgestaan op voorwaarde dat ze bij elkaar zouden blijven. ,,Sy sieten al yn in tehûs, want de mem koe der net op passe. Twa jier letter ha wy noch in bern adopteard en doe kamen wy yn'e kunde mei Ibu Boenjamin, Tante Boen. Sy is dizze moanne 97 wurden en hat har hiele libben minsken holpen. Net allinnich bern helpt se, mar ek blinen, allinnichsteande bejaarden, politike gefangenen en jonge ûngetroude memmen.'' Tante Boen Tante Boen runde de stichting Kasihi (Maleis voor mededogen/liefde) en zorgde met geld dat ze kreeg van zendelingen en missionarissen voor opvang, huisvesting en scholing, zodat mensen zich uit de armoede konden ontwikkelen en daarna ook anderen konden helpen. Ze scharrelde alle hulp die ze kon krijgen bij elkaar en Wytze en Ypie van der Land besloten haar te helpen. Zo gaven ze hier lezingen en dan verkochten ze bijvoorbeeld houtsnijwerk, dat Tante Boen liet maken door politieke gevangenen. ,,Wy rekken der troch Tante Boen fan oertsjûge dat adopsje mar in deel-oplossing jout. Op it plak sels kinst folle mear dwaan. Wy ha dêrom ek altyd kontakt hâlden mei de famyljes fan ús bern.'' Toen Tante Boen in het jaar 2000 tachtig werd, vroeg ze Van der Land om haar stichting over te nemen. Zelf kreeg ze vanaf toen hulp van een jonge vrouw, Ismi. Van der Land beheerde jarenlang de kas van Kasihi, maar omdat op een gegeven moment de geldstroom opdroogde, zocht hij aansluiting bij Pikulan in Surhuisterveen. ,,De sendelingen en missionarissen stoaren stadichoan út en de boaiem fan de kas kaam al gau yn sicht.'' Pikulan Pikulan is in 1984 in Surhuisterveen opgericht om projecten voor armen in Indonesië te financieren. Het geld verdient de stichting voornamelijk met de eigen kringloopwinkel. ,,Sy hienen it jild, mar sy misten de lokale kennis, omdat se gjin woartels yn Indonesië hienen. Sy dienen hiel goed wurk, mar it koe noch folle better. Wy koenen de taal en hienen de netwurken dêr, mar gjin jild mear. Dus doe't de kas en de kennis by inoar kamen, waarden beide stichtingen der better fan. Wy ha mekoar in protte leare kinnen, it wie echt in win-win-sitewaasje.'' Sinds het samengaan van de beide hulporganisaties worden steeds meer kinderen geholpen bij het volgen van een opleiding. Vuistregels is dat per gezin maar één kind in aanmerking komt voor steun, zodat zoveel mogelijk families van de hulp kunnen profiteren. Met de camperreis wil het echtpaar Van der Land een pilotproject steunen voor de scholing van straatarme kinderen in de havenbuurt Tanjung Priok in Jakarta. Met de 36.000 euro die ze bijeen hopen te krijgen, kunnen 200 kinderen vijf jaar lang een studie of opleiding volgen. ,,Foar fiif, seis euro kinst dêr ientsje in moanne lang nei skoalle helpe.'' Koevangers Voor de sponsoring is een aparte bankrekening geopend, die wordt beheerd door een notaris. Daarin komen ook alle kortingen die het echtpaar heeft bedongen bij de leveranciers en bedrijven die hen bijstaan. Wytze en Joan van der Land betalen de reis uiteraard helemaal zelf. Ze hebben hun camper speciaal laten optuigen, met bijvoorbeeld koevangers voor en achter, extra reservewielen op het dak en tralies voor de kunststofraampjes. Ook is er een beveiligingssysteem ingebouwd. ,,Wy geane út fan it goede fan de minsken, mar wy bliuwe wol altyd alert.'' Ze hebben voldoende reserve-onderdelen ingeslagen, nemen een storingsanalyse-apparaat mee en hebben bij hun dealer een sleutelcursus gevolgd. Zo kunnen ze onderweg het nodige onderhoud zelf uitvoeren en kleine mankementen verhelpen. Oplossings ,,Wy kinne ûnderweis mei in hiel soad problemen sels rêde. Sjoch, as de as trochmidden brekt of de hiele motor draait yn'e soep, dan is it oer, mar miskien kinne wy dan by in lokale monteur terjochte. En oars nimme wy kontakt op mei Fiat International. Wy tinke noait yn problemen, mar yn oplossings. Wa't alle risiko's útslute wol, kin better thúsbliuwe.'' Er gaat ook een voorraad noodrantsoenen mee met gedroogd eten. ,,Dan kunnen we ons zelf helpen als we in de Gobi-woestijn met pech komen te zitten. Maar ach, daar wonen ook mensen en die eten ook'', zegt Joan van der Land. Een krat vol schoolspullen en speeltjes zal onderweg snel zorgen voor contact met kinderen, weten de twee wereldreizigers. ,,En als je een keer contact hebt met de kinderen, dan komen de ouders vanzelf.'' Facebookpagina De wagen is voorzien van een gps-tracker, zodat hij van afstand overal te volgen is. Wytze en Joan van der Land zullen onderweg zorgen voor verslagen, foto's en filmpjes, zodat ook de thuisblijvers op de hoogte kunnen blijven via een speciaal blog: www.camperreisdrachtensingapore.nl en de Facebookpagina Camperreis China. Met een wifi-versterker kunnen ze overal zoeken naar internet. ,,En oars sykje wy ris in McDonald's op'', zegt Van der Land lachend. ,,Wy hoopje dat wy der oait nochris in boek fan meitsje kinne.'' Het echtpaar mijdt uiteraard de politieke brandhaarden, zoals Afghanistan. Verder is het overal vrij veilig, verwachten ze. ,,Ek yn Iran. Dêr binne de minsken sa aardich, datst der om tinke moatst datst der net te lang bliuwst, want se noadigje dy ûnderweis allegear út om in bakje tee te drinken.'' Rustdagen Voor een aantal landen moest een visum worden aangevraagd. Soms steekt dat heel nauw. Zo wil Turkmenistan exact weten wanneer ze het land binnenkomen en weer verlaten en waar ze de tussenliggende vijf dagen overnachten. ,,Dan moatst dus frij strak op skema ride. En ast te let bist, jammer dan.'' Voor de zekerheid zijn dan ook flink wat rustdagen ingepland, zodat eventueel tijdverlies later weer ingehaald kan worden. In China is het verplicht om in de wagen een gids mee te nemen, voor wie ook de overnachtingen in een hotel betaald moeten worden en reizen door Vietnam mag alleen met een volgauto met chauffeur. Machtich stik skiednis Wytze van der Land verwacht onderweg imposante landschappen te zien, maar hij wil ook kennismaken met de lokale culturen. ,,Wy komme troch gebieden, dy't it snijpunt binne fan ferskillende godstsjinsten en dy't de oarsprong binne fan hast alle beskavings. Wy ride in hiel stik oer de âlde Sideroute, fan Marco Polo. Sa rinne en ride minsken al ieuwen fan Europa nei Azië. Dêr leit in machtich stik skiednis.'' Voor die culturele uitstapjes is naast de rustdagen dan ook flink wat tijd ingeruimd. Zo wordt in Mongolië de camper geparkeerd en de klok even stilgezet, om mee te kunnen doen aan een georganiseerde groepsreis van drie weken. ,,Dan oernachtsje wy yn kampen by de nomaden. It mistike fan dat lân boeit my al hiel lang.'' Ook in China wordt tussendoor een rondreis gemaakt. Hollandse Club ,,De finish is yn Singapore by de Hollandse Club en ik hoopje dat de ambassadeur dêr de kilometerstân opnimme kin. It lêste eintsje meie wy trouwens net sels ride, dan moat de camper sleept wurde. Nei de finish fleane wy dan sels nei Indonesië, dêr't wy Tante Boen noch libben en wol hoopje oan te treffen. De camper giet ûndertusken op de boat nei Nij Seelân en Australië en dêr hoopje ik oar jier myn santichste jierdei te fieren by myn broers.'' Als alles volgens plan verloopt is het echtpaar volgend jaar oktober weer thuis in De Wilgen. Ook daar kunnen ze naar uitkijken. ,,It is hjir fansels ek prachtich moai.''

Auteur

Fokke Wester