De Romantica's uit Gorredijk doen het liefst alles zelf

GORREDIJK

Cees (54) en Andrea (52) de Ruiter uit Gorredijk maken de laatste tijd flink furore als De Romantica's. Wie nieuwsgierig is kan zaterdagmiddag 29 oktober terecht in de Skâns, waar ze hun grootste successen zullen zingen.

Tekst en foto's Fokke Wester Inmiddels staan er van hun liedjes al 22 clips op Youtube en hun liedje De Pracht van Griekenland kwam eind september op 1 in de Top 50 van Radio Melinda, een vrije radiozender die uitzendt op de FM in West-Vlaanderen. Cees: De naam hebben we bedacht toen we bij vrienden waren. De Romantica's, dat vonden we beiden wel leuk. Achteraf bekeken zijn er meer van, dus hadden we eigenlijk liever Duo Romantica gehad, maar het is nu al te bekend om nog te veranderen. We zijn nu een jaar of negen samen actief. Ik zong altijd al, thuis en voor de lol, en Andrea speelde altijd al accordeon. We waren op visite bij een vriendin in Leeuwarden, een zangeres, en toen zouden we even aan de karaoke. Andrea wilde nooit zingen, maar die vriendin kreeg haar toch zover. En tegen mij zei die vriendin: Jij kan zingen. Toen hebben we besloten om ook zo'n karaoke-setje te kopen. Daar oefenen we nog altijd mee. We begonnen met liedjes van anderen, Corrie Konings en zo, maar op een gegeven moment wilden we eigen liedjes. We hadden componisten en schrijvers die dingen voor ons maakten, maar na een tijdje zei Andrea: dat kunnen we zelf ook wel. Ik heb een arrangeur gezocht in België, een oude prof, en die heeft ons wat tips gegeven. Andrea heeft dat sindsdien helemaal doorontwikkeld, om op haar eigen manier liedjes te schrijven. En nu kan ze bijna alles wel maken Andrea: Dat eerste album was meer Piratenmuziek, hè? Ik ben daar in gegroeid, vooral in de teksten. Cees: In de melodieën ook. Andrea: Ja, maar daar had ik toch al niet zoveel moeite mee, met melodie maken. Maar naarmate je meer naar andere muziek luistert, ga je je daar meer in verdiepen, zeg maar. Dan haal je je inspiratie daar meer vandaan. Ik ben altijd wel muzikaal aangelegd. Ik speel al vanaf mijn achtste jaar accordeon. Dat heb ik van mijn opa, die was vroeger al muzikant in The Jolly Fellows, een Haags bandje in de jaren vijftig. Hij speelde alles uit zijn hoofd, maar kon ook van noten. Het zit wel in de familie. Cees: Ik mocht altijd graag zingen. Zingen geeft plezier, mijzelf, maar ook anderen . Als we nu wel eens op een braderie zingen, zijn we altijd verbaasd over de reacties. We zingen niet veel, zo nu en dan eens. Ik ben invalide, ik kan niet heel lang staan of lopen. Bij het optreden in de Skâns komt er ook wel een stoel op het podium. We hoeven het ook niet heel druk te krijgen, want het is liefhebberij. Maar we krijgen zoveel positieve reacties, dat we er toch meer mee willen doen. Dus het is hobby, waarin we uitgegroeid zijn tot professioneel. Die invaliditeit wordt niet beter. Eigenlijk kun je al in de clips zien dat het achteruit gaat. Andrea: We moeten er wel rekening mee houden, ook met hoe we staan bijvoorbeeld. Cees: Het wordt niet beter, maar ik kan me er mee redden. Ik heb in de bouw gewerkt, in de beveiliging en in het groepswerk, onder andere bij Woodbrookers, maar nu heb ik een uitkering. Dat zingen brengt die uitkering niet in gevaar. Het is hobby, hè? De een verzamelt postzegels en dat valt niet op, ik sta op de planken en dat valt wel op. Andrea: Maar voorlopig zijn het nog vooral kosten. De arrangeur moet betaald worden, de studio, het afmixen, dan heb je al drie kostenposten. Dat ik zelf de muziek schrijf is dan mooi meegenomen. Cees: Het gaat ons ook niet om het geld. Voor dat optreden in de Skâns vragen we maar 5 euro entree. We hopen dat er vijftig mensen komen, dan hebben we de zaalhuur er weer uit. Ik bracht gisteren kaartjes bij oudere mensen hier in Gorredijk. Die zeiden: zit er ook een pannenverkoop aan vast, want jullie zijn niet duur, hahaha. Andrea: Wij zijn ook nog niet landelijk bekend hè? We zijn wel bekend, maar gewoon kleinschalig, ook op Facebook wel. Cees: Er staan wel liedjes van ons op downloadshops, maar het gaat meestal gratis hè? Andrea: We worden wel gedraaid, bij allerlei lokale zenders en bij TV Oranje ook. Alleen bij Radio NL worden we niet gedraaid. Cees: Radio NL laat het afweten. Ik snap dat ook niet. Die draaien alleen Nederlandstalig, maar in die top 30 staan een heleboel artiesten van labels. Daar zullen wel belangen een rol bij spelen, want het is een commercieel station. Ik stuur alle nummers naar hen toe, maar ze worden niet gedraaid. Je krijgt nog niet eens een reactie terug. Nul komma nul. Dat vinden wij heel vreemd. Je kunt er nummers aanvragen, maar wij zitten niet eens in hun bestand om uit te kiezen. Ik mag niet zeggen dat het een boycot is, maar ik vermoed het wel. Wij zitten niet bij een label, wij doen alles zelf. Niemand kan iets aan ons verdienen. Andrea: Ik maak melodieën die ik zelf mooi vind. Ik luister ook veel naar mooie muziek, Benny Neyman en André Rieu en zo, en Duitse muziek. Dan wil ik ook zulke muziek maken. Wel met een andere melodie, maar geïnspireerd door die muziek. Dan ga ik op accordeon iets bedenken en speel ik gewoon op mijn gevoel, iets moois. Ik improviseer gewoon en neem alles op. En zo ontstaat mijn muziek. Tijdens het spelen merk ik meteen al of er iets leuks uitkomt. Na een uurtje heb ik het meestal wel klaar, daar sta ik zelf ook altijd wel van te kijken, dat het dan toch weer gelukt is. Vaak komt er tijdens het spelen ook al een regel, dan weet ik ook meteen het onderwerp al. Als het mineur is, dan is het meestal droevig, en majeur is de vrolijkheid. Cees: Ze maakt wel heel verschillende muziek. Als je bijvoorbeeld Laat je Vriendschap Verder Stromen, of dat Zeemansliedje of Jij Bent Mijn Ster, waarvoor we de clip in Oranjewoud hebben opgenomen, als je die drie vergelijkt, dan zijn dat heel verschillende nummers. Andrea: Dat komt ook omdat mijn muzieksmaak heel breed is. Ik hou bijvoorbeeld ook van Rob de Nijs, Liesbeth List, Gerard Cox. Dat is weer anders Nederlandstalig. Dat kan ik ook maken. Ik schrijf er eerst een verhaal van, over het onderwerp. Dat hoeft nog niet te rijmen. Als dat klaar is, pak ik het cassettebandje er bij en ga ik kleine stukjes afspelen. En dan kijk ik wat waar past. Dat gaat vanzelf. De belangrijkste zinnen moeten dan op die muziek komen. Sommige woorden kras ik door, want niet alles kan op de muziek. Het refrein is het belangrijkste, daar moet ook het belangrijkste in: wat wil je de mensen vertellen, waar draait het in dit nummer om. In de coupletten komt het verhaaltje. Cees; Je hebt verschillende soorten liederen, je hebt ook verhaalliederen. Andrea: Een Echte Zeeman, dat is een meezinger, van vroeger nog. Ik wilde een vrolijke meezinger, een driekwartsmaat, die de mensen echt mee kunnen zingen. Toen kwam ik ineens op deze melodie en wist ik ook al meteen: hé, dit gaat een zeemanslied worden. Zodoende. Ik sta dan echt te kijken van mezelf. Cees: Ze heeft gewoon talent, en dat heeft ze ontwikkeld. Ze krijgt ook tips van mensen die al langer in de muziek zitten en die zeggen ook dat ze heel goed bezig is. Andrea: We hebben ook afscheidsnummers. Iedereen verliest wel eens een dierbare om zich heen en aan die liedjes hebben de mensen heel veel troost, hebben we wel gemerkt. Heel positieve reacties krijgen we daar op. Cees: Afscheidsnummers, daar heb je gewoon wat aan. Zelf, maar een ander ook. Maar dan moet het wel inhoud hebben, zo'n tekst ook. We hebben ook een nummer gemaakt over de herinneringsdoos voor later, dat gaat over iemand die hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Die wil er met zijn gezin nog het beste van maken. Dat lied moet nog uitkomen, maar dat zijn wel dingen over het leven. Andrea: We verwerken onze eigen ervaringen en gevoelens daar in, maar we kijken ook om ons heen, wat houdt de mensen bezig, waar praten ze over. We brengen steeds losse nummers uit en als we dan twaalf hebben, dan komen ze op een cd. Cees: En we doen alles zelf, anders is het niet te betalen. Vroeger, toen ik nog goed verdiende, dan ging ik naar de perserij en dan liet ik er duizend persen. Van de eerste albums ook. Maar dat kan niet meer. Daar is geen geld meer voor. Ik kan ze nu ook per stuk maken, dan branden we ze gewoon zelf. Ik wacht gewoon af, want het is mondjesmaat wat er besteld wordt. Het gaat allemaal op internet rond, dat is gewoon een drama. Ze pakken het zo onder onze clips vandaan. Dan kun je er voor kiezen om een slechte kwaliteit muziek onder de clip te zetten, maar ja, dan komt het liedje niet goed tot zijn recht. Andrea: We maken elke maand een nieuwe clip. Cees: We hebben nu 22. Maar er zijn er ook een paar, die willen we graag opnieuw maken. Ik kan ze nu veel mooier maken. Dan maken we wat nieuwe filmbeelden er bij. We hebben een liedje over de herfst, bijvoorbeeld. We hebben al wat rondgereden door de omgeving. Dan gaan we hier en daar wat staan, de karaoke-box er bij, ik stel de camera in en dan zingen we er bij. Andrea: Dan kijken we eerst of we goed staan. Ik ga eerst staan en dan kijkt hij of het goed is en dan gaat hij staan en kijk ik. Cees: Dan zetten we de band aan en de camera en dan gaan we zingen. Dat is vier minuten en dat doen we een paar keer. En dan kom ik thuis en dan pak ik de beelden er bij en dan monteer ik op mijn dooie gemakje een mooie clip in elkaar. Ik heb daar een dag les in gehad in het Video Training Centrum in Nieuwegein, van een freelancer die ook wel opdrachten voor Endemol doet. En de rest heb ik mezelf allemaal aangeleerd. Met elke clip wordt het beter. Ik wou dat ik in het begin had geweten wat ik nu weet. Dan had ik ze veel beter kunnen maken. De kwaliteit is hartstikke goed. Oranje TV neemt ze meteen aan. Als je zoiets niet zelf doet, dan is het niet te betalen. Daar zitten die andere artiesten allemaal mee. Alleen het arrangeren, opnemen en afmixen kunnen we niet zelf. Als Andrea een liedje heeft gemaakt sturen we tekst en melodie en een bandje met een zelfgemaakte opname naar de arrangeur. En we vertellen er bij in welke toonsoort we het willen hebben en met welke instrumenten. Hij maakt dan een orkestratie op zijn synthesizer. Daarmee kun je elk instrument nadoen. Andrea: Hij stuurt eerst een klein stukje op, dan kunnen we overleggen. We hebben er wel een grote inbreng in. Laatst had hij een orkestband gemaakt, maar ik vond het niet goed. Ik heb gevraagd of hij van de accordeon een piano kon maken en dat heeft hij gedaan. 'Ja, zei hij, je hebt gelijk'. Cees: Met die orkestband gaan we naar studio Audioshape in Leeuwarden en daar worden onze stemmen opgenomen. Met die orkestband en de losse opname van onze stemmen gaan we tenslotte naar de mixstudio. Dat komt wel heel precies. Afmixen is echt een specialisme. We hebben nu iemand gevonden, die zit eigenlijk in een heel andere soort muziek, Engelstalig en met rappers en zo, maar die is echt goed. We zeggen niet wie dat is, anders heeft hij het straks te druk om nog voor ons te werken, hahaha. Maar we sturen wel alles. We horen ook alles, ze kunnen ons niks wijsmaken. Je kunt ook alles in een keer live opnemen, maar dan kom je niet op dit niveau. Andrea: Vooral op Facebook reageren veel mensen er op. Mooi liedje, maar ook mooi gezongen, zeggen ze vaak. Cees: Ze vinden het prachtig. En dat zijn heel gewone mensen hè? Andrea: Wel veel van middelbare leeftijd. Cees: In dit genre is het gewoon heel goed. Het is jammer dat ze op de radio zoveel buitenlandse muziek draaien. Ze zouden eigenlijk moeten zeggen: tweederde Nederlandse muziek en éénderde buitenlands product. Dan hadden we in Nederland een veel beter ontwikkelde muziekcultuur gehad, met veel meer soorten en mooier. Maar veel artiesten krijgen de kans niet. Er zijn wel veel piratenstations, maar echt piratenniveau, dat zijn toch andere liedjes. Wij hebben echt liedjes er bij, zoals Jij Blijft Mijn Ster, dat is een heel hoog niveau Nederlandstalig lied. Dat zit echt op topniveau. Dat is geen Piratennummer meer. Andrea: Sommige Piratennummers zijn bijna kinderliedjes. Cees: Jannes en Frans Bauer, die zitten daar ook boven. Andrea: Onze muziek is geen Piratenmuziek. In het begin wel, maar nu niet meer. Als je ons tweede album er bij pakt, dan kun je echt merken dat het al weer wat beter is, al weer wat hoger. We zijn wel gegroeid, daarin. Cees: We zijn qua zingen ook heel erg gegroeid. Andrea: Op een gegeven moment heb jij mij de Duitse kant opgestuurd: moet je daar eens naar luisteren. Die Duitstalige, warme muziek. Vandaar dat ik nu ook op deze nummers kom. Ik zou wel graag wat bekender willen worden, dat meer mensen je muziek gaan ontdekken. Want wat is er nou mooier dan mensen plezieren met je muziek? Cees: Op braderieën sta ik soms versteld hoe mensen op onze muziek reageren. Want daar kom je je publiek tegen, en op Facebook. Er zijn zoveel mensen die van onze muziek houden. Dan denk ik echt: het is niet eerlijk dat de rest van Nederland, die ook van dit soort muziek houdt, dat die niet de kans krijgen om onze muziek te horen. Dat is niet eerlijk. Zouden ze dat wel horen, dan werd het voor ons veel makkelijker. Maar de platenlabels bepalen en die hitijsten worden gemanipuleerd. Daar zit heel veel geld achter. Toen we in die top50 op nummer 1 kwamen, vielen we bijna van onze stoel, dat hadden we nooit verwacht. Mochten we landelijk doorbreken, dan zou het mooi zijn als we er van konden eten. We hoeven geen groot artiestenbestaan, maar de kans om met weinig optreden ons brood te verdienen, dat zou wel een droom zijn. Wij kunnen niet avonden achter elkaar zingen. Laatst hebben we opgetreden in Bertilla in Drachten, vier keer een half uur. Maar de volgende dag was ik geen mens meer. Dan ben ik total-loss, omdat je dan over de grens bent gegaan. Ik moet eerder een kruk pakken. Het is gewoon niet anders, maar dat beperkt ons wel in onze carrièremogelijkheden. Daarom moeten we het ook anders doen en alles in eigen hand houden. Als mensen ons willen hebben voor een bruiloft, laat ze maar bellen. We hebben het nog nooit echt gedaan, maar als ze ons vragen, dan doen we dat wel, ja. Maar dan wel met onze eigen liedjes. Andrea: Het samen zingen heeft onze relatie wel veranderd. We lachen meer met elkaar. Je wordt er gewoon blij van, van die muziek en je kunt de minder leuke dingen van het leven er even door vergeten. Je groeit er nog meer van naar elkaar toe, vind ik. Ik ben er ook vrijer van geworden en kan verdrietige dingen ook verwerken in mijn teksten. Door de muziek heb ik mijn talent ontdekt. Cees: In de Skâns wilden we graag zingen om de mensen hier de gelegenheid te geven om eens te komen luisteren. Want we worden steeds bekender en we hebben een boel fans hier in Gorredijk. Dat willen we eigenlijk één keer per jaar gaan doen. En als het kostendekkend is, kan het ook twee keer per jaar. Rijk worden we daar niet zo snel van. We hebben er altijd een boel geld in gestoken. Ik denk dat we over de laatste tien jaar wel 18.000 in de min staan.

Auteur

Fokke Wester