‘Tamarathon’ voor het goede doel

Drachten

Op 10 februari 2017 wordt Tamara van der Leij-Drentje 42 jaar en 195 dagen. De volgende dag, een zaterdag, hoopt ze ‘met vijftig leuke mensen’ een marathon te lopen. Het evenement, de Tamarathon geheten, koppelt ze aan een goed doel: de Hersenstichting. 

Tekst en foto: Frank de Olde Het is 1 april 2011, ’s morgens vroeg. Tamara heeft net haar jongste zoon uit bed getild als ze zich niet helemaal lekker voelt. Ze gaat zitten en denkt nog: het zullen wel opstartproblemen zijn. Dan merkt ze dat haar man Jelmer naast haar is gaan zitten. Hij vraagt haar wat ze zegt. Op dat moment beseft ze dat er iets raars aan de hand is. Ze had zojuist om een schaar gevraagd, om een pleister af te knippen. Maar in plaats van het woord ‘schaar’ had ze ‘lepel’ uit haar mond horen komen. Ze probeert het nog eens, met hetzelfde resultaat. Dan slaat de paniek toe. ,,Het was een hele nare gewaarwording", vertelt ze. ,,Ik kon totaal niet meer uit mijn woorden komen. Jelmer had ondertussen het ziekenhuis al gebeld. We moesten direct komen. Ik herinner me nog dat ik aan de balie naar het woord ‘ponskaartje’ zocht. Ik kon er niet op komen. Aan de hand van de symptomen, foto’s en een MRI-scan werd al snel duidelijk wat er aan de hand was: ik had een herseninfarct gehad. Een beroerte dus." ,,Ik werd naar een bed gebracht, op de afdeling Stroke. Daar lag ik dan, tussen allemaal oudjes. Ik wilde van alles zeggen, maar er kwam niets meer uit. Daar werd ik heel onzeker van. En heel bang. Zou ik ooit mijn spraak nog terugkrijgen?" Bloedpropje ,,Uit onderzoek in het ziekenhuis bleek dat tussen de beide kamers in mijn hart een klein gaatje zat. Via dat gaatje is een bloedpropje naar mijn hersenen geschoten. Als zoiets gebeurt, krijgen je hersenen geen bloed meer, met een infarct tot gevolg. Als behandeling werd een trombolyse uitgevoerd: via een infuus krijg je dan een bloedverdunner ingespoten, om je bloed als het ware schoon te spoelen en eventuele stolseltjes op te lossen." ,,Ik ben op een vrijdag opgenomen, de maandag daarna was ik weer thuis. In de periode die volgde, kon ik niet veel hebben. Ik was snel moe, had last van stress en moest voor de opvoeding van de kinderen regelmatig hulp van anderen inroepen. Gelukkig kwam mijn spraak snel terug. In overleg met de artsen ben ik binnen twee weken na mijn opname weer hard gaan lopen, een sport waar ik kort voor mijn beroerte mee begonnen was. Dat rennen deed me goed. Dan hoefde ik nergens over in te zitten, kon letterlijk mijn hoofd leegmaken." Zeven marathons gelopen ,,Op een gegeven moment is het idee ontstaan om iets terug te doen voor de medische wereld. Ik ben blij dat ik er nog ben, en heel dankbaar voor de artsen die me geholpen hebben. Het gaatje in mijn hart is in augustus 2011 gedicht. Ik ben helemaal genezen verklaard en heb inmiddels zeven marathons gelopen, waaronder die van afgelopen zondag in Rotterdam." Mooi bedrag bij elkaar lopen ,,Het plan is om in februari volgend jaar met een groep van vijftig mensen een marathon te lopen. Het moet vooral een gezellige happening worden, dus geen wedstrijd. Met een vaartje van tien kilometer per uur achter elkaar aan lopen, door het mooie Friese land. We zijn inmiddels druk bezig om de benodigde vergunningen aan te vragen. En om sponsoren te vinden. Ook de publiciteit is belangrijk. Op Facebook is de Tamarathon al te vinden, en een speciale website is in de maak. Nu maar hopen dat het weer in februari meewerkt en dat we een mooi bedrag bij elkaar kunnen lopen."

Auteur

Redactie